Home » Dordogne » Dordogne 2017

Gedachtengoed II - Flexibel -

Vervolg..

Ik was klaar om een hele opsomming te geven over de oog-rollende-vragen die we af ten toe krijgen. Of de "ik begrijp niet dat mensen zo kunnen zijn' dagen.

We hebben afgelopen week gedag gezegd tegen een super lief Nederlands echtpaar. Waar ik dan weer helemaal blij van kan worden. Enthousiaste mensen die enorm kunnen waarderen waar ze zijn. Niet alleen deze gasten maar door heel het hoog seizoen hebben we bijzondere leuke mensen mogen leren kennen. Waarmee het toch weer duidelijk word dat er goede mensen op de wereld zijn en dat dit werk het toch allemaal maar weer waard maakt.

Ik had mijn lijst met anekdotes al klaar liggen. Mijn razernij over wat sommige mensen 'normaal' vinden terwijl ik bij mezelf denk; dat doe je toch niet? Het inmiddels vertrouwde zinnetje in ons huishouden: 'you can not fix stupidity' blijft een anker in deze woelige maanden van internationale bezoeken. Ik zou een boek kunnen schrijven, misschien niet zo'n gek idee, over wat sommige mensen denken dat je allemaal niet doet als B&B host.

"Toevallig" gisteren kwam er een bericht voorbij van 'roddelwaar voor gite eigenaren' een soort klaag annex vragenmuur voor mensen in hetzelfde beroep als wij, in Frankrijk en Engeland. Alhoewel wij natuurlijk geen gite hebben, mochten we wel bij het clubje want kamers verhuren hoort er toch ook wel een beetje bij. Huisjes verhuurders klagen hier over gasten die in de tuin plassen (ze kon waarschijnlijk de trap naar de badkamer niet meer op), de regels negeren, van Engeland naar Frankrijk vliegen en dan aan de eigenaar vragen hoe ze van het vliegveld naar het huisje kunnen komen als ze al een auto hebben gehuurd maar geen rijbewijs hebben.. (ja, ik trok ook allebei mijn wenkbrauwen op) Om maar een paar voorbeelden te noemen. Maar er kwam dus de vraag, omdat we schijnbaar allemaal zo goed weten wat de beste gasten zijn, hoe we dan zelf goede gastheren/vrouwen konden zijn? Met mijn hand op mijn hart antwoorde ik dan maar: flexibel zijn, gasten verzorgen zoals jij ook zou wensen dat er voor jou werd gezorgd en als mensen een bepaalde standaard verwachten, probeer deze dan altijd te overstijgen. Ik kreeg de meeste likes..

Maar mijn anekdotes volgen!

Gedachtengoed

Augustus 2017

Niet meer op reis maar nog wel dolend. In mijn hoofd. Dolend.

Laatst zag ik een bericht of Facebook langskomen en daar stond een wens  cq vraag wat blijkbaar velen hebben: Zou je niet eens ergens helemaal overnieuw willen beginnen waar niemand je kent? Ik had het antwoord ingetypt: Ja, heb ik gedaan 2,5 jaar geleden. Maar ik heb niet op enter gedrukt. Want niemand heeft daar interesse in.

Mijn reizende leven lijkt zo ver weg. Mijn jongere ik verdwijnt langzaam in het 'stabiele leven'. Mijn vorige levens, mijn jeugd in Zeeland, mijn studentenleven in Breda mijn fulltime baan in de restaurant en hotel business zijn een grijs verleden geworden. Er rest een wazige schim van herinneringen. Ik kom niet meer op plekken waarvan ik droomde of op plaatsen die de geschiedenis zijn ingegaan als belangrijk of grotesk. Mijn thuis is nu in zuid-west Frankrijk en al heeft onze achtertuin een enorme schat aan historie en cultuur, het blijft 1 land en eigenlijk is het gewoon 'thuis'. Niets uitdagend aan, alhoewel de taal dat wel blijft. Onze uitjes zijn de Fete de Voisin (het burenfeest) en als ik geluk heb, lukt het ons om een hele dag op ontdekkingstocht te gaan in die achtertuin die zo imposant kan zijn.

Mijn radars werken continu over vernieuwing, verandering en de toekomst. Al lijken de stapjes minuscuul wanneer het recente verleden wereldschatten zoals Machu Pichu, Paaseiland, Uluru, Angkor Wat en de Halong Bay hun zonnestralen werpen over mijn gedachten. Wat betekend een nieuwe keuken voor algemeen gebruik als je geest beelden van een zwemmende Blauwe vin vis heeft? En waarom maak ik me druk over gasten die denken dat je de nationale VVV bent en vragen of je een lunch voor ze kan boeken op de weg van Toulouse naar Genève (3 maanden op voorhand) als ik mezelf in gedachten blij kan maken met de herinnering dat ik met een walvis heb gezwommen. Wat zijn de prioriteiten in het leven? En wederom, waarom ben ik nooit tevreden met wat ik heb? Ooit?!

Ik maak me echt druk om de stupiditeiten van het humane ras. En schaam me ervoor, dag in dag uit, dat ik daar deel van uit maak. Al ben ik bijna uit de leeftijd dat 'je zou denken dat je het allemaal wel weet' en nu overga in het echte volwassen-schap, het verbaasd me continu. En dan reist de vraag wederom; heb ik er wel goed aan gedaan om te stoppen met reizen? En me te focussen op een bestaan wat vastigheid geeft en waar we indirect allemaal van geboorte af aan voor worden opgeleid. En dan volgt de grootste vraag: waarom zit ik in de hospitality business als ik mensen niet eens leuk vind?! Een analfabeet gaat toch ook niet voor de lol in een bibliotheek werken? En een digibeet wordt toch ook geen accountant?

Voedsel voor mijn gedachten dus, tussendoor als ik bezig ben met de gasten, als ik in de drukke zomer een moment voor mezelf kan vrijmaken. Ik heb geen inspiratie meer om te schrijven of de discipline (als ik dat ooit al had) om mijn verhalen in boekvorm klaar te maken voor druk en uitgave. Ik heb schijnbaar alleen tijd om me druk te maken over kleine total irrelevante dingen zoals de stommiteiten die mensen cq gasten begaan. Mijn hersenspinsels over deze (in)morele kwesties overschaduwen de mooie momenten des levens. Het gedachtegoed van deze verder-niet-interessante-anekdotes moet ik maar eens gaan uitschrijven voordat het een gedachteslecht word en als een kwaadaardige tumor mijn positieve realiteits-,- en droombeelden verzwelgt

 

Wordt vervolgd

 

'Met jou sterven mijn geheimen'

Maart 2017

In een klaslokaal bij de opleiding Journalistiek ontmoette ik je voor de eerste keer

Jij brutaal, en op tafel zittend in plaats van er aan
Ik, timide en het andere uiterste van jouw persoonlijkheid
en bedacht me dat ik me nooit echt op mijn gemak voelde
met extraverte mensen zoals jij
Maar jouw openheid verbond ons
 
The Smashing Pumpkins speelde via mijn koptelefoon
Muziek die ook jij kon waarderen
Dit was de eerste stap van onze vriendschap
Nadat iedereen van onze studiegroep had toegezegd om te gaan stappen in België
Was het uiteindelijk alleen jij, die uit de trein stapte die avond om met mij mee te gaan
Het was toen dat ik realiseerde dat jij altijd je woord houdt
 
Op die maandagavond reden we naar de Zillion om te dansen
Maar tijdens het rijden raakte de ruitenwissers in elkaar verstrikt
En jij, zonder angst, hing uit het raam met 70 km per uur, in de striemende regen
om deze uit elkaar te halen
 
Daarna was jij het, die een impulsief plan opperde: New York
Ik zei: Ja, natuurlijk, leuk. En wachtte af wat er zou gebeuren
Loze beloftes waren niet aan jou besteed
Het was diezelfde dag nog geboekt
 
Goeie oude tijd, 600 gulden, Singapore Airlines en vier nachten in een hostel
ten noorden van Central Park
Het brandalarm ging meerdere keren af
en we keken van onze 10de verdieping naar beneden
Daar stonden de brandweerwagens en de brandweerlieden
We besloten zelf dat de kust veilig was, we waren immers jong en onsterfelijk
en onder de oorverdovende loeiende sirenes gingen we terug naar bed
 
Februari 2001, kijkend naar de twin towers
Zeven maanden later zouden ze er niet meer zijn
We gingen naar het Vrijheidsbeeld, Wallstreet en 5th Avenue
We hadden onze eerste Starbucks ervaring
We zaten in een echte gele taxi om te gaan shoppen
en jij kocht je eerste grote merk: een Calvin Klein jack
 
We werden van straat geplukt om bij de David Letterman show aanwezig te zijn
en zaten eerste rij
In de nacht, met dank aan de concierge, gingen we stiekem backstage
en zaten achter het bureau van Letterman en ramde op het drumstel van die kale
 
Een paar jaar verder, je was nu een hippe kip,  fashionata
Je had een nieuw idee: Milaan, omdat je zo van Italië hield, dit keer alleen shoppen
.. Zou het niet zo zijn dat we dat vliegtuig op 45 seconde miste
Het is nu makkelijk om te zeggen; maar ik denk tot op de dag van vandaag
dat het jouw schuld was dat we dat vliegtuig miste..
 
Ik zuchtte gedesillusioneerd.. 'Nou, dan rijden we maar naar Parijs'
En jij, zonder te knipperen; 'Ja! dan rijden we door naar Parijs'
 
Het was alsof je bijna nooit ergens over twijfelde en of je alle antwoorden had
Ik keek naar je op
Je reislust, wijsheid, je uithoudingsvermogen om ergens te komen
Je wilskracht om het te volharden
Je interesse in de wereld, de mensen, je vrienden, mij
Je kunne om mensen te laten praten
Je kunde om mij dingen te laten zeggen die ik eigenlijk niet wilde delen
En dan was je ook nog zonder oordeel
Zelfs als de antwoorden op je vragen niet ethisch waren, het maakte jou niet uit
 
Mijn geheimen
Er waren geen geheimen voor Jette Vonk
Want je was gemaakt voor journalistiek en schrijven
Ik kon je nooit voor de gek houden met een half verhaal
Die pittige vraaggesprekken van je
Ik heb je meer verteld dan aan al mijn andere vriendinnen bij elkaar
 
Vorig jaar vroeg je me weer mee naar Amerika
Dat was een eer
Daar in Utah, je was zo sterk
Ik heb niemand persoonlijk gekend die me meer kon inspireren zoals jij dat kon
Je inspireerde met de kleine dingen des levens
Leven tussen hemel en aarde en gedachten over je toekomstige leven
(de Dalai Lama heeft mooie uitspraken gehad, maar jij kwam aardig dichtbij)
Je was zo sterk, liet geen zwakte zien, deelde je spirituele kennis
 
En je was en bent altijd jezelf geweest
 
'Be fucking Brave' 
Was een van je uitspraken
Daags nadat je ons had verlaten kwam toevallig (alsof dat bestaat) deze quote voorbij;
 
'Bravery is being the only one who knows you are afraid'
by Franklin P. Jones
 
En dat beschrijft jou: Dapper, zelfs als je bang was..

'Met jou sterven onze geheimen'